De oprichting van het CDA zorgde voor wrevel bij een links-progressief smaldeel uit voornamelijk de ARP. Dit leidde in 1981 tot de oprichting van de Evangelische Volkspartij, die bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1982 één zetel haalde. Deze werd ingenomen door Cathy Ubels, die op de advieslijst nog op plek negen stond maar door de leden tot lijsttrekker werd gebombardeerd.

In de Kamer pleitte de EVP tegen kernwapens, die een ‘bedreiging voor de schepping’ vormden, en voor een ‘economie van het genoeg’. Aanvankelijk leefde de hoop dat de EVP CDA-loyalisten kon bewegen zich radicaler op te stellen, maar de partij beschikte niet over genoeg politieke aantrekkingskracht. Twee loyalisten, Jan Nico Scholten en Stef Dijkman, verlieten in 1983 de CDA-fractie uit onvrede over de behoudende koers van het CDA, maar zij sloten zich niet aan bij de EVP.

Een van de redenen hiervoor was ongetwijfeld het voortdurende gekibbel in de partij. De evangelische toon naar buiten toe ging gepaard met veel intern geruzie. Hierbij ging het bijvoorbeeld over de vraag waar de juiste balans lag tussen de wens tot een radicale vertaling van het evangelie enerzijds en de politieke vertaling hiervan anderzijds. Moest de EVP meer aanschuren tegen het CDA of tegen ‘klein links’?  Met het politieke spel had Ubels weinig, zo sloeg ze in 1984 het voorlezen van de Troonrede over en beklaagde ze zich over een politieke cultuur die volgens haar afleidde van de inhoud.

In aanloop naar de verkiezingen van 1986 gingen stemmen op voor samenwerking met de andere partijen op ‘klein links’. Voor de EVP was dit een belangrijk gesprek, omdat de peilingen er slecht uitzagen. Toch ketste het voorstel tot het vormen van een gezamenlijke lijst af en werd Ubels opnieuw lijsttrekker voor de EVP.

Affiche EVP Tweede Kamerverkiezingen 1986. DNPP

De verkiezingen van 1986 liepen uit op een deceptie. Met slechts 0,2% van de stemmen verdween de EVP uit de Kamer. De andere drie partijen van ‘klein links’, PPR, PSP en CPN, gingen voor de verkiezingen van 1989 samen als Groen Links, de EVP sloot op het laatste moment bij deze samenwerking aan en kreeg hierdoor een marginale rol in de nieuwe partij. Hoewel Groen Links 6 zetels haalde kwam er geen EVP’er in de Kamer. De EVP werd in 1991 opgeheven.